هی مطرب مهتاب رو پس کرشمه کلماتت کو

من فقط آمده‌ام تا به یادتان بیاورم؛ گل نرگس را آنقدر تشنه گذاشتید که سرانجام باران آمد. دعاى درختان به تکلم آسمان نزدیک‌تر است. تمامِ شبِ خسوف مردم از شرم تماشاى تازیانه چشم در آستین گریه داشتند. حالاکه نوبت به ما رسیده است. حضرت عباسى با شما کارى نخواهیم داشت، فقط بگویید بستگان مارا کدام ساحل بى سوسو رها کرده اید؟